Nenadani krug Ranka Pavića

Tue, 06/01/2010 - 18:15.
/
Ranko-Pavic.jpg

Umetnik Ranko Pavić, koji živi i radi u Torontu i vodi tamošnju galeriju Out/Aut, premijerno će izvesti 3. juna u Centru za kulturnu dekontaminaciju u Beogradu performans “Nenadani krug”, 20 godina posle prvog izvođenja tog rada, posvećenog tragično preminulom umetniku Nenadu Burgiću.

Prvo izvođenje performansa “Nenadani krug” bilo je 14. avgusta 1990. godine, na dan i u čas sahrane Burgića, velikog poznavaoca i poklonika japanske i kineske kulturne tradicije, čije je pojmove i sam obilato koristio.

U 13 sati, na prvi udar sata Grožnjanskog zvonika, Pavić je otpočeo performans “nenadanog kruga” (trajanja tri minuta između prvog i drugog otkucaja sata), a u tom vremenskom sklopu nastaće radovi-crteži (26 segmenta) isključive gestualne kaligrafije.

Taj spoj emotivno-meditativno stvaralačkog modusa i povratnog gesta, afirmisan u jednom tragičnom trenutku kroz rad pojavu-sliku, posvećenu preminulom prijatelju-umetniku, razviće se tokom vremena i sazreti u reduciranu umetničku formu. Takvom svedenom formom Pavić će nastaviti ucrtavati jednom godišnje put ka zatvorenom “Nenadanom krugu” ma gde se nalazio i u ma kojem stanju bio - menja se samo vreme, datum ucrtavanja toka kruga neumoljivo za jedan dan...

Pavić će najpre u 13 sati u CZKD-u izvesti “Tuš (The Ink) - Kaligrafski performans”, a u 19 časova biće otvorena izložba “Nenadani krug”.

Performans je posvećen umetniku, kaligrafu, piscu i haiku pesniku Nenadu Burgiću, koji je bio diplomata, a boravio je u Japanu od kraja 70-ih do 1983. godine u svojstvu atašea za kulturu. U tom periodu vsise puta je boravio i u Kini, a tada se i začela njegova veza sa Dalekim Istokom. Osnovao je i sopstveni atelje pod nazivom “Isto”, odabravši ideogram koji i na kineskom i na japanskom ima isto značenje, a pod tim znakom razvio je i sve radove.

Prema navodima Pavića u intervjuu “Blicu” 2004. godine, povodom izložbe koju je priredio Burgiću u Torontu, kaligrafski radovi tog umetnika su “deca objektivizma Zapada i intuitivnost Istoka, rođena iz nametnutog, neočekivanog braka, ali odnegovana ljubavlju”.

Depersonalizacija kao problem savremene umetnosti u Burgićevim radovima, prema rečima Pavića, izbegnuta je zahvaljujući preplitanju estetskih vrednosti Dalekog Istoka i balkanskog, odnosno srpsko-crnogorskog podneblja.

Pavić potiče sa beogradske umetničke scene 70-ih i 80-ih, a izlagao je u svim većim gradovima bivše Jugoslavije, ali posebno izdvaja Grožnjan kao mesto gde se ideja “AUT” i ostvarila.

Galerija AUT osnovana je sredinom 80-ih u Beogradu (kao Vagon 10), a ime je dobila po ediciji “AUT” koju su pokrenuli Miodrag Lazarov Pashu, Miroslav Mandić i Pavić, koji je bio i njen likovno-grafički urednik ili dizajner.

Pavić, a pre par godina, prilikom ponovnog boravka u Beogradu, ocenio je da su mnogobrojni talenti na umetničkoj sceni prepussteni na milost i nemilost oligarhije, kako političke, tako i umetničke, te da zlo iz vremena atentata na premijera Zorana Đinđića joss nije pobeđeno.

Pavić je 2003. godine, u znak protesta zbog ubistva Đinđića, držao galeriju otvorenu “Out/Aut” tri dana, ali bez slika, kao "opomena svima srpsko-crnogorskog porekla da zlo postoji i da se od zla ne treba sklanjati nego se boriti svim sredstvima koje posedujemo".

U pisanoj izjavi medijima posle boravka u Beogradu, naveo je da je, uprkos toplom vremenu, ponovo osetio jezivu hladnoću praznih zidova galerije “Out/Aut” kao četiri godine ranije u Torontu.

“Isti osećaj nelagode neinventivnosti i nemanja ‘muza’ me je podsetio na taj čin i na nessto ssto bi se moglo reći 'isčekivanje nečega koje doći neće'. Ako bih bio optimista rekao bih da će ‘doći’, ali kada to niko i ne zna. Najgore od svega je saznanje da ta situacija nekome apsolutno odgovara i na tome pravi strassan profit velike kolaterarne sstete”, naveo je tada Pavić, prenoseći i utiske da je “otvaranje novih i drukčijih institucija u kulturi gotovo zabran i na samo pominjanje”, da je “broj neokrečenih galerija veći nego stanova”, “broj umetnika manji nego galerija, a galerija manji nego prstiju na jednoj ssaci”.

(SEEcult.org)

Comments