seecult.org writes, "BEOGRAD (SEEcult.org) - Izlozba “Crvena tisina” Maje Beganovic, koja povezuje koncepte samosvesti, odgovornosti, identiteta, post-memorije i refleksije na socijalni, politicki i kulturni kontekst, bice otvorena od 1. do 7. decembra u Magacinu u Kraljevica Marka u Beogradu, uporedo sa izlozbom grafika i crteza Marka Stojkovica, izlaganih na godisnjoj izlozbi Fakulteta likovnih umetnosti i novih radova iz proteklih nekoliko meseci."

Maja Beganovic instalacijom “Crvena tisina” govori o strahu, agresiji i cudnoj pritajenosti - tisini.

“Crvena tisina” je znak zida sa upisanom memorijom i kao mnogi obelezeni zidovi u ljudskoj istoriji, govori o patnji, veri, nepravdi, smrti i zivotu, navela je istoricarka umetnosti Biljana Tomic, cija Nezavisna umetnicka asocijacija (nKA) i organizuje obe izlozbe.

Prema njenim navodima, umetnicke intervencije Maje Beganovic su intelektualna istrazivanja jednog od fokusiranih koncepata, svojevrstan artefakt, sasvim cinjenicni rezultat o funkcionisanju projekta. Svaki postupak rada je savrsen u koncepcijskom narativu, izvodjackom ili performativnom realizovanju.

U pozadini licnosti i rada mesaju se imaginacije dvojnosti i paralelnosti realnosi, psiholoskih stanja, kreativnih sposobnosti, interaktivnih i socijalnih relacija.

Savremena multidimenzionalnost sveta, stalna promenljivost, nestabilnost, gubitak sredista, stanja ilizije interiornog - eksterijernog u domenu licnosti i javnosti, uzbudjuju, provociraju i opsedaju stvaraoce pitanjima iz cega sve proizilazi i cemu vodi u jednom kompleksnom politickom vremenu sa velikim bremenom negativne proslosti i prezentne destabilizovane licne i zivotne sigurnosti ljudskog bica i planete uopste, navela je Biljana tomic.

Izlozba Stojkovica obuhvata grafike velikog formata, izvedene u novoj tehnici algrafije.

Prema navodima Biljane Tomic, Stojkovic tretira medij grafickog rukopisa u postupku i finalnom znacenju kao jezik i formu direktne ili indirektne konverzacije u grafickom smislu govora odnosa stuktura i poteza i u neposrednoj komunikaciji kao “teznju da emituje energiju ljudskih odnosa”.

Imajuci u vidu da se u samom postupku kretanja geste i nanosa boje intencionalno kreira svojevrsna rukopisna forma znakova, kao intimno pismo, moguce je da ona u finalnom postupku prerasta u novi jezik za vuzuelno posvecene primaoce proruka.

Cin uspostavljanja neverbalne komunikacije vrlo karakteristicnim i ekspresivnim znakovima, izvedenim u crnom koloritu na beloj osnovi sa vrlo snaznim zamasima, jasno pokazuje da autor nije neutralan u svom pozivanju na dijalog. Posebno, u odnosu prema konzumetima rada, namera autora je da se “podstakne njihova potreba za introspekcijom i suceljavanjem sa sopstvenom prirodom“.

Svakodnevne socijalne, politicke i ekonomske promene neosporno je da menjaju psihu i bioloski sistem ljudi savremenog doba. Nesigurnost i sveprisutna otudjenost postaju motiv i nuznost koncipiranja kreativnih ventila i signala za neku drugu mrezu zblizavanja i egzistencijalne realnosti.

Prema navodima Biljane Tomic, Stojkovic radom kao da je pronasao njemu dostupnu formu uspostavljanja medjurelacija, znakovnim jezikom koji je jos od najstarijih vremena sigurno nalazio put prepoznavanja u vremenu.