seecult.org writes, "BEOGRAD (SEEcult.org) - Izlozba “Velike strasti” Maje Josifovic i Dimitrija Tadica, deo istoimenog projekta sastavljenog od niza izlozbi, prezentacija i razgovora u beogradskim i novosadskim izlagackim prostorima, bice otvorena 17. novembra u Galeriji SULUJ u Beogradu, a za razliku od prethodne izlozbe “Bez mere” na fasadi Doma kulture “Studentski grad”, predstavlja nova, drugacija raspolozenja - bajkovitost i decja naivnost gube se i sve postaje stvarnije, bolnije i direktnije."

Projekat “Velike strasti” sastoji se i od izlozbi “U strahu su velike oci” u Art Klinici u Novom Sadu i “Kod cika zube i drugo” u Manual muzeju zoboravljenih umetnosti u Novom Sadu (u okviru projekta “Prostor za novi dijalog” Muzeja savremene umetnosti Vojvodine), te od prezentacije/ razgovora povodom petog broja i pet brojeva almanaha “Velike strasti” (2001-2008) u Kolarcevoj zaduzbini.

Na izlozbi “Velike strasti” u Galeriji SULUJ pojavljuju se isti motivi kao na izlozbi “Bez mere”, ali ono sto se skrivalo u bajkovitom stimungu u DKSG-u, sada se pojavljuje ogoljeno pred intencionalnom publikom, koja dolazi u galeriju SULUJ.

Rad Maje Josifovic “Ljubav u ormanu” predstavlja kontrast izmedju zenskih “sitnica” i sterilnog, hladnog, metalnog ormana u kojem su ti sitni predmeti (nakit, lakovi za nokte, vikleri, konac, snale, cesljici, trake, bocica za parfem, gumica za kosu) polozeni. Nacrtani motivi na papirnoj podlozi, nalik na mustre, kao da se tim predmetima materijalizuju i postaju trodimenzionalni, opipljivi produzetak u realnom prostoru, navele su u tekstu povodom projekta “Velike strasti” Maida Gruden i Mara Prohaska Markovic.

Orman, medjutim, izgleda poluprazan, jer se sve zamisljeno nije ostvarilo, tako da “Ljubav u ormanu” sadzrzi vremensku dimenziju fokusiranu na zaustavljeni trenutak.

Vreme u svoj svojoj ambivalentnosti takode je stozer rada “Osmi dan”, koji zahvata sukcesiju, ravnotezu, a ipak je u nizu zaustavljenih identicnih momenata upisano trajanje i asocijacija na beskonacnost. Taj rad vodi do instalacije “Ogledala sa sest objekata”, koji ne reflektuju odraz, kao sto bi se ocekivalo, vec predstavljaju gotovo tehnicke crteze na ekspadiranoj plastici nalik na mustre iz rada “Ljubav u ormanu”, skice licnih secanja u ogledalima memorije.

Neki od dominantanih motiva, kao sto su macevi, ostri predmeti, luk i strela, uvode posetioca u “igru’ u kojoj je cilj svakog protivnika da probode srce svog para sa svim reminiscencijama na ljubav koje iz tih amblema proizilaze.

To predstavlja zanimljivu spregu sa radovima Dimitrija Tadica “I’am not gonna hurt you, just close your eyes” i “Cisto srce”, koji uranjaju u visceralno, unutrasnje, organsko tkivo oslobadjajuci osecaj poverenja i potpunog prepustanja drugoj osobi. Mada je rec je o digitalnim printovima i crtezima, oni svojom dinamikom predstave i postupkom realizacije ispoljavaju ritmicka organska kretanja, kanalisani i skoncentrisani protok senzacija, glatku, senzitivnu, ali i grcevitu opnu u dodiru dva sveta.

Prema navodima Maide Gruden i Mare Prohaska Markovic, svaki od motiva na Tadicevim crtezima je fragment koji nije zatvoren u sebe, vec je deo veceg sistema, rascvetava se i vodi dalje… To je, s jedne strane, potreba za prevazilazenjem sopstvenog tela, sirenjem, poricanjem koze kao ultimativne granice, a s druge strane, i zelja za otvaranjem najintimnijih hodnika u komunikaciji sa drugom osobom.

Kao sto svaki od pojedinacnih radova nosi seme moguce metamorfoze ili upravo ispoljava promenu u toku, na slican nacin se moze primetiti komunikacija izmedju izlozbenih celina i modifikacija iz jedne u drugu.

Tako se “Bez mere” transformise u “Velike strasti”, “Velike strasti” zatim postaju velika stradanja, pasija, trpljenje, telesni bol, strast, istovremeno i neodoljiva sklonost ka necemu, zar, toplina, uzbudjenje, vatrena zelja i zestina.

Nije slucajno stoga da se ta osecanja ispoljavaju na izlozbi u Galeriji SULUJ, prostoru sa prvobitnom namenom privatnog stana koji, iako sada ima funkciju izlozbenog, i dalje nosi karakteristike intimnijeg ambijenta. Upravo u tom prostoru umetnici biraju da smeste radove koji deluju ka unutrasnjem dogadjajnom i mentalnom predelu cak i kada izleda da je rec o istorijskim cinjenicama.

Tadicev rad “Eugen Savojski pocelanska kolekcija kneza Mihaila Obrenovica” pripada zanru istorijske fikcije, koji umetniku sluzi u smislu upotrebe i asimilacije istorijskih podataka u vizuelni sadrzaj izmasne zbirke porcelanskih skulptura, ne u cilju ispitivanja (ne)istine istorijskog zapisa i verifikovanja istorijskih cinjenica, vec “sa namerom da stvori osecaj poverenja (ili atmosfere nabijene specificnoscu i osobitoscu) u fikcionalnom svetu”.

Figure od porcelana smestene su u drvenu kutiju, ususkane u satenske jastucice sa postoljima obelezenim srcem, a samim motivima (Zlatni fazan, Rosodorus, Cvet Nikodija Lunjevice) egzistiraju na granici realnog i fiktivnog.

“Kolekcija u kojoj svaki eksponat istovremeno deluje kao poseban poklon u jos jednoj dimenziji otvara rezervoar intimnih prica dovoljno skrivenih i eksponiranih u kontekstu privatne kolekcije izlozene javno...”, navele su Maida Gruden i Mara Prohaska Markovic.